Rooms-Katholiek Kweekschool St.Vincentius Maastricht

Deze school heeft heel wat onderwijzers opgeleverd voor de regio. Vooral in de jaren 60 was de school een baken van kwaliteit, of zoals Prof.Smalhout het verwoordde, de universiteit van de arme luiden. Vele afgestudeerden studeerden door via de nog te behalen middelbare aktes A en B of deden er een universitaire studie achteraan. Vele jongens waren pas 20 als ze al volledig bevoegd onderwijzer waren. In 1964 kwam ik er als 15 jarige en was Bruno van der Made er directeur, een statige welbespraakte heer. Hij was de bedenker van Wipneus en Pim en schreef de eerste delen in de serie als B.van Wijckmade. Wijk was de plek waar hij toen in Maastricht werkte als broeder van de Beiaard. Toen Bruno overste werd kregen we Martinus als directeur, die legendarisch goochelde met krijtjes en het bord schoonveegde met zijn toog. Ook zijn broer Bavo was een bekendheid. Vele broeders hadden een hoge opleiding die garant stond voor het uitmuntende onderwijsniveau. Er was een groot verschil tussen de katholieke kweekschool en de z.g. rijkskweek. Er gaven ook paters Jezuïten les, zoals pater Rietmeijer, die getuigden van een grote belezenheid en kennis van de wereld. De laatste informeerde altijd met een enthousiast “capito” of je alles gesnapt had. De school had eigen sportvelden, een zwembad, een grote gymzaal, een refter, een aula, eigen administratie etc. We hadden zelfs onze eigen beatband, The Vincents ( let op de naam), met als zanger Funs Bessems, Kareltje Duyzings op gitaar en Loe Ramaekers uit Valkenburg. De naam van de drummer ben ik kwijt, volgens mij was het de zoon van de drogist uit de Maastrichter Brugstraat. Ze traden ook in bars en cafe’s op, en hun mooie vertolking van “Have I the right”van de Honeycombs vergeet ik niet meer. Nu huist er het Bonnefantencollege, die edoch het gebouw niet binnen hun financiële mogelijkheden kunnen handhaven. Vreemd is het dat scholen toen wel een stabiliteit hadden die heden ten dage bij vrijwel alle organisaties ontbreekt. Dit heeft alles te maken met de privatisering en met het feit dat scholen van het ministerie een zak geld krijgen en deze mogen besteden naar eigen inzicht. Daarbij leiden grote scholenmolochs veelal ook niet tot een effectief beheer van gelden, wat men ook moge zeggen hierover. Het eerdere financieringssysteem dwong besturen en directies tot een ander bestedingspatroon. Tegenwoordig vallen ook zij binnen de categorie graaiers die docenten steeds minder betalen en voor zichzelf een eigen goudomrande CAO afsluiten.

Advertenties