Vertellingen uit het parochiearchief van Ambij

De periode na de tachtig jarige oorlog

In een vorige aflevering lazen we over de verschrikkingen die zich aan het einde van de Tachtigjarige oorlog hier in onze buurt afspeelden. Dit betekende voor de lokale bevolking echter niet dat er ook een einde kwam aan alle rampspoed die deze  tijd met zich meebracht. Na de vrede van Munster in het jaar 1648 kwam onze streek, het zogenaamde Land van Overmaaze, onder Spaans bestuur te staan. De Spanjaarden toonden zelf weinig daadkracht in het besturen van deze streek, en maakten vooral gebruik van Italiaanse, Duitse  en Waalse huurlingen om hun autoriteit te handhaven. In 1660 trouwde de Franse koning Lodewijk de Veertiende met de dochter van de Spaanse koning Filips de Vierde. Hij vond dat zijn nieuwe vrouw Maria-Theresia aanspraak kon maken op haar deel van de Spaanse erfenis en was bereid dit met wapengeweld af te dwingen. Hij eiste binnen dit kader voor zijn gemalin een deel van de Zuidelijke Gewesten op en zond troepen er naar toe om ze te bezetten. Raadspensionaris  Johan de Witt wist met hulp van Zweden en Engeland de Fransen tot vertrek te bewegen, maar daarvoor dwongen de Fransen enorme oorlogscontributies af. Burgers uit Roermond en Venlo werden zelfs jaren lang in Frankrijk in gijzeling gehouden, omdat beide steden de grote geldbedragen niet ineens aan de Fransen konden betalen. In het rampjaar 1672 gingen de Fransen weer op oorlogspad, nu gesteund door de Engelsen en de Zweden! Tongeren en Maaseik werden al snel door hun ingenomen, maar Maastricht wist met de hulp van de Spanjaarden die met de Staatse troepen samenwerkten, de Franse troepen te weerstaan.

Franse troepen in de buurt van Ambij

De Fransen lieten echter een leger in de buurt van Maastricht achter om de vesting te omsingelen. In de zomer van 1672 kwam markies de la Feuillade met zijn troepen naar onze omgeving om tussen Heer en Ambij zijn tenten op te slaan. Bij de hoeve Ravenshof  te Ambij begonnen ze met het aanleggen van wallen en grachten om twee batterijen geschut te beschermen. Het kwam echter niet tot een daadwerkelijke belegering van de stad en na een tijdje vertrokken ze weer om in juni 1673 terug te keren. De hertog van Orléans lag toen met zes duizend infanteristen en evenveel ruiters op de oostelijke Maasoever vanaf Borgharen tot aan Heugem om op die wijze de stad onder druk te zetten. Om zijn troepen tegen uitvallen uit  de stad te beschermen werd een aparte verdedigingslinie aangelegd die over de Ravenshof en Severen liep. Ondanks hevige gevechten konden de Fransen de stad niet innemen. Bij een van deze gevechten werd kapitein Charles de Batz de Castelmore, beter bekend als graaf d’Artagnan, getroffen door een kogel uit een musket en overleed.  Een paar weken later werden de onderhandelingen over de capitulatie van Maastricht geopend en op twee juli 1673 konden de Fransen ongehinderd de stad binnentrekken. In 1748 werd Maastricht opnieuw door de Fransen belegerd. Het Nederlandse garnizoen onder Baron de Aylva gaf zich over, waardoor het met alle krijgseer de stad kon verlaten. We waren opnieuw onderdeel van Frankrijk geworden! Het omliggende platteland en zijn bewoners hadden enorm veel te verduren gehad van de talrijke troepenbewegingen en het daarmee gepaard gaande geweld. Zo waren er afwisselend Oostenrijkse , Staatse  en Franse troepen in de buurt van Ambij  gelegerd. De plaatselijke bevolking had het hard te verduren en moesten allerlei diensten verrichten voor deze troepen. Desondanks werden toch nog de kostbare gewassen op het land vernield, of werd het voor de eenvoudige en meestal zeer arme mensen noodzakelijke vee gevorderd of gewoonweg gestolen.

kerk-ambij-uit-1632

De kerk van het dorp in 1632

Advertenties