Klokkenroof als “verworven recht”

Uit archieven blijkt dat het eeuwen geleden “usance” was dat een veroveraar een recht had op de klokken van een veroverde plaats. De klokken werden meegenomen, tenzij de burgers duidelijk lieten blijken dat ze deze wilden terug kopen voor een bedrag dat door de veroveraar werd bepaald. Toen in 1397 het nabij Roermond gelegen Swalmen werd veroverd door een coalitie van Brabanders en Luikenaren, werd de klok direct in beslag genomen. Schout Dirk van Vlodrop van die plaats, moest een paar bunder heidegrond bij de Graathof verkopen om uit de opbrengst hiervan “onse klocke weder te krigen der onse kerspel overmitz die door Brabander en Ludicker in den orloghe beroeft was”!!

Toen de in de buurt gelegen stad Erkelens ( nu Duits gebied) op negen mei 1674 door de Fransen ingenomen en vreselijk geplunderd werd,  eisten de Fransen een afkoopsom van 7000 rijksdaalders. Deze “donatie” moest niet alleen voorkomen dat de eigen burgers werden vermoord, dat kerken en kloosters niet in brand gestoken zouden worden, maar ook dat de klokken konden worden teruggekocht. Het stadsbestuur kon slechts een deel van deze som bij elkaar krijgen, hetgeen de Fransen “verleidde” tot het gijzelen van drie voorname burgers uit de stad, die naar Maastricht vervoerd werden om daar gevangen te zitten tot dat de laatste penning van het gevraagde bedrag betaald zou zijn.

Aanzienlijk burgers worden door enige goede lieden geholpen

Het zou toch nog goed aflopen met deze “aanzienlijke burgers”. “Eenige goede lieden”uit Maastricht waren zo welwillend om het ontbrekende geld aan de stad Erkelens te lenen, zodat de mannen al op 17 mei in vrijheid konden worden gesteld. Bij de verovering van Roermond in 1702 werd dit aloude “gebruik” eveneens gehanteerd. De belegering van de stad begon op 2 november, maar Roermond zou al vijf dagen later de witte vlag hijsen. Generaal Menno van Coehoorn had met grote onversaagdheid aangevallen en liet niet alleen de klokken van de parochiekerk in beslag nemen, maar ook die van alle kloosterkerken, dertien in getal! Van Coehoorn stelde zelf de grootte van het bedrag vast waarvoor de stad deze klokken kon terugkopen.

De hoogte van dit bedrag is niet precies bekend, maar we weten wel dat de stad, de geestelijken van het Munsterklooster en de Kruisbroeders voor hun klokken een som geld van 110 dukaten  op tafel moesten leggen. Het stadsbestuur gaf hun accijnsmeester Berckeler opdracht om overeenkomstig de aan “den heere generael Coehorn voor zijn gepretendeert recht van ’t aquireren der klocken de somme van 110 ducatons en 9 stuiver Brabants” opzij te leggen. Beide hierboven vermelde kloosters zouden hun later bijdrage aan dit bedrag aan het stadsbestuur overhandigen.

Het middel van klokkenroof werd in ons land en andere landen nog gehanteerd door de Duitsers ( het misdadigste en vuigste volk ooit) in de 2e W.O. Nederlandse bedrijven leenden zich maar al te graag om voor bloedgeld hieraan mee te werken. Dat de Duitsers nu opnieuw een ongezonde machtspositie hebben schijnt niemand te deren of heeft niemand in de gaten!

Info: J.B. Sivré, Maasgouw 29 juli 1879

klokkenrrof

 

Advertenties