Trieste dood kersvers echtpaar

Er gebeurden net zoals nu tragische zaken in deze tijden. Maastricht werd in 1382 opnieuw door een aardbeving getroffen, maar nog erger was de vernietigende uitwerking van de pestuitbraak! Een man en een vrouw die een dag eerder getrouwd waren, werden een dag later dood aangetroffen. Slachtoffers van de pest!! Drie jaar later had de stad en haar ommelanden te maken met een ongekende droogte in de zomermaanden. Het was zo erg dat het koren op het land letterlijk verbrandde, met als gevolg schaarste en hongersnood. De kers op de zure taart werd gevormd door een nieuwe aardbeving. In juni 1393 werd de toren van de St.Janskerk in Maastricht geveld door een harde storm en was er op acht juni nogmaals een aardbeving. In Luik viel toen de stadsmuur om aan “St.Marten en mont”.

Dat de pest toen grote aantallen slachtoffers maakte, blijkt uit een dodental van 6000 dat in Hoei in het jaar 1398 viel. Ook de stad Luik telde een onnoemelijk groot aantal doden, waaronder alle 16 eerwaarde pastoors. Een jaar later viel er zoveel sneeuw, dat de mensen dachten dat de wereld verging. Daken van huizen en schuren zakten in door het gewicht van de sneeuw. Toen de sneeuw begon te smelten dreigde een nieuwe ramp, het stijgende Maaswater. Burgers konden zich slechts redden door zich”op solders te salveeren”! In het jaar 1401 sloeg de duivelse pest weer toe. In de stad Luik vielen toen 12.000 doden, maar ook Maastricht kreeg haar deel. De winter van 1406 op 1407 was erg koud. Het vroor van de 23e november tot in februari van het volgende jaar. In 1408 was het Maaswater zo hoog dat de bruggen van Jemep, Seraigne, Wesent en d’Amercourt wegdreven in het onstuimige water. Ook de brug van Maastricht leed nu grote schade.

Muizen dansen in het veld

In 1410 hadden de mensen te maken met een andere plaag. Nu eens een keer geen hoog water, geen pest of aardschokken, maar een ware muizenplaag van Egyptische omvang, die op alle landerijen het koren vernietigde. In 1434 was er een “continueerlick gevroes van November tot en met Martio”. Toen de vorst verdween door de overvloedige regens “verdroncken een menichte van huijsen”!! Vier jaar later zorgde een ziekte in het koren en de wijn voor zulke honger dat vele mensen dood gingen. De grootste ramp zou zich in 1439 in Luik voltrekken. Daar stierven 20.000 mensen aan de pest. In mei 1444 bleef de vorst aanhouden tot in de maand mei waardoor alle vruchten op het land en in de wijngaard kapot gingen.

Opvallend was de grote sterfte in Maastricht in de winter van 1451, ondanks het feit dat het maar een regenachtige winter was, zonder veel vorst. Waarschijnlijk zorgde het zachte weer voor vele ziektekiemen die een dodelijk uitwerking hadden op het toch al zwakke gestel van de meeste mensen in die tijd. Een koortsaanval was meestal al fataal. Ook in de jaren daarna zouden periodes van extreme droogte, hoge waterstanden,pest, grote hitte, en ziekten van de gewassen op het land nog veelvuldig voorkomen. In 1488 was de hongersnood zo erg, dat mensen genoodzaakt waren gemalen stro te eten. Of de burgers gingen hallucineren is niet bekend, maar sommige inwoners dachten wel drie zonnen tegelijk te zien.

Het begin van de jaren negentig  van de 15e eeuw werd gekenmerkt door storm,donder, hagel en  strenge vorst, zodat 40 mijlen in het rond het koren bedierf. De vallende hagelstenen werden beschreven als “dicker en grooter als hoendereijers”!!

Advertenties