Jongelui plannen walgelijke moord

David Moyses was 25 jaar oud, en zijn vriendin Helena Meyer was pas 22, toen ze door de Maastrichtse justitie terechtgesteld werden op 10 mei 1712. Moyses was oorspronkelijk afkomstig uit Berlijn en in het landelijke Beek verzeild geraakt. Daar had hij Helena leren kennen. Ze werden ervan beschuldigd daar een zekere mevrouw Bamphi op vreselijke wijze vermoord te hebben. Deze dame was een kennis van het stel. Moses stelde op een gegeven ogenblik aan zijn vriendin voor om de vrouw te vermoorden om zo aan haar geld en juwelen te kunnen komen. Het tweetal wist al langer dat de vrouw nogal wat geld en sieraden bezat. David opperde het plan om na de daad de buit onder elkaar te verdelen. Zijn vriendin maakte ernstige bezwaren tegen dit voornemen uit vrees dat hun misdaad aan het daglicht zou komen. Maar David wist haar uiteindelijk met zijn argumenten te overtuigen. De vrouw, zo zei hij, was altijd alleen thuis en niemand zou iets van hun daad kunnen merken. Helena beloofde hem tenslotte te helpen bij het uitvoeren van hun misdadige plan. Ze overlegden nog enkele malen met elkaar over alle details, alvorens met de uitvoering te beginnen. Het tweetal besloot om de moord op tien mei om negen uur in de avond te plegen. Alvorens naar het huis van het beoogde slachtoffer te gaan, zouden ze elkaar in Beek in de St.Catharinagang ontmoeten.

David was echter nog steeds niet helemaal overtuigd van de medewerking van zijn vriendin. Om vier uur in de namiddag van de tiende mei zocht hij haar nogmaals op om er zeker van te zijn dat ze ook zou komen. Hij liet haar toen een groot slagersmes zien waarmee hij de euvele daad  wilde voltrekken. Helena zou volgens afspraak mevrouw Bamphi nog een keer bezoeken om haar wijs te maken dat ze samen met David naar Antwerpen wilde vertrekken. Moses zou korte tijd later naar haar woning komen, en mevrouw naar een horloge vragen dat ze hem een paar dagen eerder te koop had aangeboden. Als het plan zou slagen, zouden ze de postkoets naar Amsterdam nemen. Het verhaal over Antwerpen was een door hen een geplande en bewuste misleiding. Het tweetal had afgesproken dat ze alleen de meest kostbare bezittingen van de vrouw zouden meenemen. Toen Moses korte tijd later bij het huis aankwam, liet Helena hem direct binnen. De vrouw des huizes zat op haar gemak in een achterkamertje een bordje met amandelen en rozijnen te eten, en had Moses niet eens horen binnen komen.

Snoodaard valt vrouw in de rug aan

Moses informeerde bij binnenkomst direct naar het horloge. De vrouw vroeg ogenschijnlijk te veel geld, want ze konden het niet eens worden over de prijs, en lieten het verder daarbij. Vervolgens vroeg de snoodaard haar of ze thee van hem wilde kopen. De vrouw antwoordde gevat dat ze zelf kwalitatief betere thee in huis had. Moses liet haar weten dat hij die wel eens wilde zien. De oude dame ging daarna naar de keuken om de thee te halen. Dat was het ogenblik waarop de Jood haar van achter beet pakte en met zijn mes in haar keel sneed. De vrouw verzette zich hevig en schreeuwde het uit. Ze was er ondanks de brute aanval in geslaagd om tijdens de worsteling een “knijp” oftewel een soort dolkmes te pakken, waarmee ze Moses nog enkele steken kon toebrengen. Moses slaagde er niet in om zijn daad alleen uit  te voeren en riep uit nood de hulp van zijn vriendin in. Zij kreeg te horen dat ze de mond van de vrouw moest dichthouden, zodat hij kon toesteken. Opeens hoorde Moses een hoop lawaai en geschreeuw van de buren. Hadden die ontdekt waarmee ze bezig waren? Hij raakte in paniek en stelde voor om zelfmoord te plegen. Beiden vluchtten naar de kelder waar Moses de keel van Helena doorsneed. De twee werden even later in de kelder opgepakt door de door de buren gealarmeerde schutten en aan het gerecht overgeleverd. Moses werd na zijn verhoor levend geradbraakt en zou geen genadeslag ontvangen. Dat betekende een vreselijke en langzame dood. Als eerste werd zijn rechterhand afgekapt. Deze hand werd samen met het door hem gebruikte mes boven zijn hoofd ten toon gesteld. Helena werd niet geradbraakt maar “alleen” onthoofd.  Moses gaf geen kik toen hij geradbraakt werd. Hij riep alleen een paar keer “Abraham”. Om een uur in de middag werd hem op het schavot nog een glas wijn aangereikt. Korte tijd later werd hij van het schavot afgehaald en op het rad gelegd voor de gerechtelijke finale! De gerechtskosten zouden volgens het vonnis uit hun bezittingen betaald moeten worden!!

De terechtstelling maakte zo een indruk op het Maastrichtse volk dat een muzikaal aangelegd iemand zich geroepen voelde een lied te componeren over het vreselijke drama!

  • Bron: Kroniek Maastricht
Advertenties