De bruidegom is spoorloos

Huwelijken werden in die tijd, als die tenminste door een predikant of pastoor gesloten werden, bijgehouden in een trouwboek van de parochie. Zo is het trouwboek van de predikant van Heerlen uit de jaren 1749-1750 bewaard gebleven. In het jaar 1749 kan men de volgende aantekening lezen: ” Op 22 november 1749 zijn Anna Elizabeth Cornips, de weduwe van Steven Vonken, als bruid en Johannes Baumer als bruidegom ingeschreven. Hun getuigen waren Nikolaas Smits en Marie Catharin Cornips”. Ze trouwden op 17 mei 1750. Tot zover het feitelijk verslag van de nijvere predikant.
Het echte en zeer  fascinerende verhaal zou dan pas beginnen. In een “N.B.” doet de predikant verslag van een opmerkelijk gebeuren dat als een avonturenroman zou kunnen worden uitgewerkt. Hij schrijft op dat dit voorgenomen huwelijk om allerlei redenen niet eerder is gesloten. “Om bijzondere reden heeft de trouwinge van deze personen niet eerder voltrokken kunnen worden”, aldus de predikant. Wat was er nu echt gebeurd?
Na netjes de inschrijving in het kerkregister gedaan te hebben, bleek de aanstaande bruidegom ineens opmerkelijk veel haast te hebben. Hij vertrok hierna onmiddellijk naar Waldeck dat op de Hondsrug in het huidige Duitsland gelegen was. In de plaats Waldeck bevindt zich nu nog de eeuwenoude burcht die hoog op de rotsen gelegen is. Hij was van plan er vrienden te bezoeken, en wilde daar blijven totdat de officiële  aankondiging van het voorgenomen huwelijk had plaatsgevonden. Zoals wellicht bekend, gebeurde een aankondiging vroeger altijd in de kerk, en werd deze ook nog door een aanplakbiljet op de deur van het kerkgebouw bevestigd. De vermeende bruidegom zou echter evenmin als zijn metgezellen uit Heerlen op tijd terugkomen om het heuglijke feit te laten geschieden.

Een zoekactie wordt gestart
Ten einde raad gingen een aantal plaatselijke jongelingen die op de hoogte waren van de tocht van hun vriend naar Waldeck toe om de mannen op te sporen en om er te informeren wat er gebeurd zou kunnen zijn. Helaas ze kregen van niemand informatie over de als het ware in het niets opgeloste mannen. Ook al hun naspeuringen onderweg zouden geen enkel teken van leven opleveren. De mannen waren letterlijk het spoor bijster en kwamen tot de dramatische conclusie dat er iets ergs moest zijn gebeurd. Misschien waren Johannes en zijn kornuiten wel vermoord of verongelukt! De vrienden trokken korte tijd later in desperate toestand  huiswaarts. Niet lang daarna doken de “vermisten” weer in hun eigen dorp op. Wat was er gebeurd? Ze waren in een herberg gevallen voor de verlokkingen van een ronselaar. Deze had hun in zwaar benevelde toestand een contract laten tekenen waardoor ze als huurlingen in het garnizoen van een zekere commandant Troppou in Opper-Silezië terecht gekomen waren.
Dat was voor hun een zeer bittere ervaring geworden. De mannen hadden wanhopig naar een manier om gezocht om uit hun benarde situatie te geraken. Dat was niet makkelijk gebleken. In het regiment heerste een strenge controle en de afstand naar huis leek welhaast onoverbrugbaar. Toch slaagden ze er uiteindelijk in om naar de havenstad Triëst in Italië te ontsnappen. Met een Venetiaans schip wisten ze de stad Venetië te bereiken. Vandaar hadden ze zich als inmiddels ellendige en in armoede levende zwervers naar het noorden begeven.

Een van de jongens had nog een ander en wel persoonlijk avontuur voor de boeg. Er was een vrouw die op hem wachtte om met hem te trouwen. Anna Cornips bleek een volhoudster te zijn. De vrouw was dan ook al een keer gehuwd geweest. Het was genoeg stof voor een kleine avonturenroman!! De man die niet was komen opdagen had een trouwe vriendin gehad.

Bron: Land van Herle

cupido

 

 

Advertenties